Yazıma Murat Yılmaz Yıldırım’ın ve Cem Adrian’ın beraber söylediği Kan Revan İçindeyim parçasıyla başlıyorum.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Merhaba arkadaşlar, bazen beni bırakmayan, istediğim zaman yanımda olan tek arkadaşımın Bir Şişe olduğunu düşünüyorum.Üniversite hayatı her zaman büyüleyici gelmiştir.Ama kalabalıkların arasında yalnız kalma durumu hiç anlatılmadı bana.Üniversitede binlerce kişi var.Bu binlerce kişiden biri bile hadi gel buralara takılalım veya şuraya gidelim demedi bana! Ne yaparlarsa yapsınlar, nerelere giderlerse gitsinler ben aralarında yokum.Uyuyor muyum ben ya.Hiçbir şeyden haberim olmuyor.Mal gibi; yaptıkları, ettikleri şeyleri sonradan öğreniyorum.Neden yaptıkları hiçbir etkinliğin haberini vermiyorlar , çok mu asosyal görünüyorum veya çok mu ineğim/iğrencim ??
Üniversitenin etkinliklerine katılabilirim fakat hiçbir arkadaşın yanında olmadan, hiçbir arkadaş edinmeden ne kadar keyif alabilirsin ki etkinliklerden? Bu durum benim sosyal olmamama ve çoğu şeye tepkisiz kalmama neden oluyor.İnsanlar artık önemsiz varlıklar gibi geliyorlar bana.Kitaplara gömülüyorum, tek başıma dört duvar arasında müzik
yapıyorum.Artık sadece ruhumu tatmin etmek için uğraşıyorum.Belki de doğayı bu denli sevmemin nedeni budur.Çünkü doğa, ben huzuru ciğerlerimden içeri çekmek ve damarlarımdan süzülüp kanıma karışmasını istediğimde her zaman yanımda.Doğa bana huzuru veriyor.Ona sığınıyorum, her zaman için beni kabul ediyor ve beni yanına alıyor.
Evime kilometrelerce uzaktayım.Hiç bir arkadaşım yok ve kalabalıklar arasında yalnızım.Beni ayakta tutan ne peki? Müzik mi? Doğa mı? Bir Şişe mi? Bu 3 şey beni ayakta tutan şeyler, çünkü beni dinliyorlar her zaman ve istediğim zaman yanımdalar.Ama insanlar?
Fazla söz bulamıyorum ve çok kötü bir durumdayım.Ruhumun tatmini için başka şeylere yönelmekten çok korkuyorum.BiRaZCıKTa oLSa SeVGiYe İHTiYaCıM VaR!










